Toen ik vanmorgen aan het werk was, bedacht ik hoe ergelijk sommige dingen in het leven eigenlijk zijn. Ik kan wel -tig dingen opnoemen, waarvan de meeste mensen dat kunnen bevestigen. Uiteraard de niet-open-te-krijgen verpakkingen, staan in hondepoep, en irritante telefoontjes als je aan de kassa staat. Maar er zijn meer ontzettend irritante dingen. Tenminste voor mij!Volgende week woon ik precies 5 jaar hier in dit dorp. Eerst woonden we hier als gezin, maar sinds 2 jaar , woon ik alleen hier met mijn 2 kinderen. Ik heb een heerlijk huis en alles is dichtbij. Ook heb ik een autootje waarmee ik overal naar toe kan en uiteraard doe ik dat ook. Nu is het alleen heel anders om te wonen in een dorp als in een stad.

Dan doel ik vooral op nieuwsgierigheid. Ik heb mijn ex 2 jaar geleden weggestuurd en vanaf dat moment ben ik een "interessant" persoon geworden. Vanaf het moment dat hij met een paar tassen naar zijn auto liep tot en met nu is het hier totaal anders geworden. Daarmee bedoel ik dus niet binnenshuis, want uiteraard is het anders om te leven in rust als met ruzie of met spanningen. Maar ik bedoel de buitenwereld, oftewel de buren, het winkelpersoneel, de moeders bij school enz enz.Er werden conclusies getrokken, zonder dat iemand iets van de feiten wist. Vragen werden nooit gesteld, dus antwoorden hoefde ik ook niet te geven. Het enige is, dat als mensen iets niet weten, dan gaan ze het verzinnen. Verhalen over dat mijn ex op zakenreis was, als dat ik door hem gedumpt was voor een 20 jarige, ik had een ander, we konden de huur niet meer betalen enz....Ach, ik vond het prima. Ik had rust, ik had mijn kinderen, ik kon gewoon in mijn huis blijven wonen en.....ik was eigenlijk gewoon gelukkig. Foutje, ik BEN eigenlijk gewoon gelukkig!  Uiteraard waren de roddels lange tijd niet weg te denken. Het gesmoes als ik mijn boodschappen ging doen bij de supermarkt, de gordijntjes die heen en weer gingen als ik in mijn auto stapte en de meelevende gezichten van buurtgenoten.

Inmiddels zijn we nu zoals ik al eerder zei, 2 jaar verder. En geloof me, je zou denken, dat er nu toch wel genoeg geroddeld zou moeten zijn. Maar niets is minder waar. Wanneer ik visite krijg, mannenvisite met name... dan wordt daar toch wel uitgebreid naar gekeken. Hoe lang zal diegene blijven, blijft die slapen en hoe neem ik afscheid. Erg interessant natuurlijk, zeker omdat ik op een zeer overzichtelijk pleintje woon. Stel je voor dat er iets gemist wordt, of.....stel je voor dat iemand eens ronduit gewoon iets vraagt.Nee, dat doe je niet. Je raadt, je verzint en je bedenkt. De meelevende gezichten, wanneer ik alleen op een ouderavond verschijn, of de hoofdschuddende gezichten wanneer ik s'avonds met de kinderen de deur uit ga.

Ik ben 41 jaar, maar ik word nog meer gecontroleerd dan toen ik een tiener was en thuis woonde.Wat is er zo interessant , aan een vrouw die alleen met 2 kinderen woont? Zo bijzonder is dat dacht ik niet. Er zijn toch duizenden vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten.